Poeci przeklęci

Przepis na poetę przeklętego jest prosty: śmierć (najlepiej samobójcza lub w niejasnych okolicznościach), pozostawione po sobie utwory (niekoniecznie doceniane za życia) oraz kilku świadków nieustannie opowiadających o wybrykach zmarłego. W skrócie można powiedzieć, że poetami przeklętymi nazywano grupę ludzi którzy nie umieli, lub nie chcieli odnaleźć się w otaczającym ich świecie. Były to osoby indywidualne, które swoim stylem bycia doprowadzały do skandali oraz pogardy ze strony otoczenia. Poeci przeklęci chcieli szokować. Wyrażali bunt przeciw ograniczeniom i odrzucali powszechnie przyjęte normy. Lecz w rzeczywistości byli to wrażliwi ludzie uciekający w alkohol i ekscesy, gdyż nie potrafili znaleźć swego miejsca. Ich rozczarowanie światem było przyczyną burzliwego życia i tragicznej śmierci. Czuli się bezradni i niezrozumiani, a łzy topili w kieliszku. Ogarniającą ich samotność ukrywali pod powłoką nihilizmu i cynizmu. Kochali życie i jednocześnie przeklinali je.