Obecność wsi na kartach dzieł literackich ma różne znaczenia, nie tylko po prostu opisową funkcję. Zgodnie z początkowym opracowaniem motywu w literaturze rzymskiej, wieś ma znaczenie etyczne - jest siedliskiem cnoty i dobra, do tego również piękna poprzez swoje związki z naturą. Tak ukształtowany topos bywa podważany, reinterpretowany przez pisarzy różnych epok, ale w każdorazowym przypadku użycia istnieje owo nawiązanie do rzymskiej koncepcji motywu wsi. W zależności od zamiarów pisarza motyw wsi może być bliższy rzeczywistości lub opierać się na ujęciu tradycyjnym, nieprawdziwym, złudnym, ale mającym sporą wartość literacką.

Wieś była przez wieki tłem polskiej literatury. Stosunki dwór - chłopi, krąg ziemiański dominował w naszych największych dziełach. Kultura polska dawnych epok miała przede wszystkim charakter ziemiański . Obraz wsi w literaturze staropolskiej to niemal wyłącznie wizerunek ziemiańskiego dworu, samowystarczalnego gospodarstwa. Temat życia wiejskiego pojawił się u prawie wszystkich wybitnych pisarzy odrodzenia. W literaturze renesansu dominowały dwa podstawowe sposoby ujmowania wsi: jako arkadyjsko - sielankowej krainy szczęśliwości i ujęcie bardziej realistyczne (antysielanka), dostrzegającej konflikty i napięcie społeczne. Antynomia miasta i wsi zwykle przemawia na korzyść wsi w tych utworach, które postrzegają wieś na sposób schematyczny, toniczny właśnie, spowinowacony z wizerunkiem, jaki zostawili poeci starożytni.

Przedstaw obraz wsi i jej mieszkańców w oparciu o wybrane utwory literatury polskiej.
Różne ujęcia obrazu wsi polskiej w literaturze polskiej. Omów zagadnienie, dobierając odpowiednie przykłady.
Porównaj kreację polskiego chłopa w wybranych utworach literackich.
Zaprezentuj artystyczne interpretacje krajobrazu wiejskiego w literaturze i malarstwie (np. Reymont, Chagall, Van Gogh).