Motyw wampira w literaturze i sztuce

Wampir jest postacią fantastyczną zrodzoną z legend oraz mitów. Pierwsze skojarzenie wampira, jakie ma większość osób to nie umarła istota pijąca ludzką krew, niezwykle pociągająca i zazwyczaj poszukująca władzy jak i wiecznej kochanki/kochanka. Wydaje nam się, iż taki wizerunek został wykreowany dosyć niedawno, zaś we wcześniejszych epokach wampir był tylko bezdusznym demonem nie znającym żadnych uczuć wyższych. Przyglądając się jednak epoce romantyzmu, gdzie istota ta miała swój największy rozkwit w literaturze zauważamy, iż postać wampira wiązana głównie była z miłością i to nieszczęśliwą. Teksty wampiryczne romantyzmu były nacechowane ekspresją uczuć i przeżyć. Wampir był pełen emocji i seksualności zarazem i to sprawiało, że tak fascynował ludzi oraz ich przerażał. Był kwintesencją tego, co pragnięto, a co było tematem tabu. Był wyzwoleniem seksualności i brakiem zahamowań. Liczne epitety mają na celu spotęgowanie odczucia tajemnicy i mroku. Narrator oraz podmiot liryczny nigdy nie byli kreowani na wszechwiedzących, gdyż losy bohaterów nie miały być jasne.