Taniec od wieków zajmuje niezwykle ważne miejsce we wszystkich kręgach kulturowych. Określany jest jako rytmiczne ruchy ciała, wykonywane w takt muzyki. Może on być elementem obrzędu, popisem artystycznym lub tańcem towarzyskim. Jest on jedną z najstarszych form okazywania uczuć, nastrojów od radości po gniew. Związany z tradycją towarzyszy zabawom, ślubom, uroczystościom weselnym. Odgrywa bardzo ważną rolę w życiu człowieka i może właśnie dlatego stał się niezwykle nośnym symbolem literackim. W wielu przypadkach taniec posiada kluczowe znaczenie dla ogólnego sensu dzieła.

Taniec to zespół ruchów, gestów, powstających pod wpływem bodźców emocjonalnych i skoordynowanych z muzyką. Taniec może być traktowany jako rozrywka towarzyska, popis artystyczny lub jako forma obrzędu. W literaturze pojawia się od czasów biblii, aż po współczesność. Zazwyczaj ma charakter symboliczny (jak na przykład taniec śmierci; dance macabre), jest również sposobem zbliżania ludzi do siebie. Taniec jest również częścią tradycji narodowej każdego kraju, świadczy o przynależności do pewnej kultury czy grupy etnicznej. Trudno jest go opisać lub ubrać w słowa mimo to wielu twórców próbuje to uczynić. Za każdym razem jednak nie chodzi tylko o opis, czy też element dekoracji, ale o to by mu nadać dodatkową wymowę.