Motyw szczęścia jest powszechnym i uniwersalnym motywem w naszej kulturze. Już od czasów najdawniejszych ludzie poszukiwali istoty szczęścia. Jednym z nich był biblijny Kohelet, znany również jako Eklezjastes. Kohelet poszukuje odpowiedzi na pytanie o drogę do prawdziwego szczęścia, jednak jej nie znajduje. Dochodzi do wniosku, że wszystko jest marnością, że szczęścia człowiek nie może osiągnąć ani poprzez dobra materialne takie jak bogactwo, ani przez inne, wśród których wymienia sławę, czy rozkosz, a przede wszystkim, odrzuca takie wartości jak mądrość i wiedza. Szczęście jest pojęciem względnym - dla każdego z nas oznacza ono coś innego. Dla niektórych osób jest nim miłość, rodzina, przyjaźń czy po prostu piękno otaczającego nas świata, dla innych natomiast praca, pieniądze bądź władza.

Motyw szczęścia jest bardzo powszechny i szeroko rozpatrywany w wielu aspektach - w literaturze ukazywane są różne jego koncepcje, bohaterowie postrzegają szczęście we własny sposób, wierząc że to do czego dążą pozwoli im je osiągnąć. Dla Arystotelesa szczęście osiągało się w momencie pełnego zaspokojenia swoich potrzeb - zarówno cielesnych jak i duchowych. Podobnie uważał Epikur, który zapoczątkował kierunek filozoficzny zwany epikureizmem. Zakładał on, że szczęściem są doznawane przyjemności. Epikur uważał jednak, że suma przyjemności powinna przewyższać sumę cierpienia. Dlatego za najbardziej wartościowe uważał takie, do których osiągnięcia nie potrzeba wiele wysiłku i nie ponoszą za sobą złych konsekwencji, czyli takie jak radość życia czy sam fakt istnienia - są to tzw. przyjemności bierne.

Bohaterowie literaccy różnych epok w poszukiwaniu szczęścia. Odwołaj się do wybranych utworów.
Zaprezentuj literackie kreacje ludzi szczęśliwych, analizując wybrane utwory.