Motyw snu w literaturze widoczny jest w wielu utworach bez względu na epokę. Inaczej literaturę tą nazywamy oniryczną. Nazwa pochodzi od greckiego słowa oneiros, co oznacza sen lub marzenie senne. Sen staje się zatem pojedynczym motywem w utworze lub jest swoistą zasadą kompozycyjną. Występuje w czterech podstawowych postaciach. W literaturze epok dawniejszych była to figura alegoryczna, która najczęściej oznaczała sen wieczny, sen żelazny, czyli śmierć. Marzenia senne są zjawiskiem powszechnym, spotykanym u wszystkich ludzi. Badania dowodzą, że każdej nocy śnimy przez ok. 1,5h. Zainteresowanie u ludzi tym procesem wzrosło w XXw. wraz z rozwojem psychologii i psychoanalizy.

Austriacki psychiatra Zygmunt Freud nazwał sny manifestem niezrealizowanych popędów oraz wewnętrznych konfliktów psychicznych. Uważał, że przez odszyfrowywanie snów możemy się dowiedzieć o sobie nowych lub częściowo ukrytych faktów. Freud analizował sny swoich pacjentów, przypisując im ukryte znaczenia. Był zdania, że są one odzwierciedleniem naszej podświadomości i kryją zaszyfrowane marzenia, pragnienia, do których jawnie nie umiemy się przyznać, lecz które w sporym stopniu wpływają na nasze życie. Sen, przez swoją tajemniczość i niezwykłość, stał się wdzięcznym motywem literackim. Nie istnieją tam granice wydarzeń, a twórcy dowolnie mogą umieszczać swoich bohaterów, nie dbając o konwencje miejsca akcji. Dodatkowo są one źródłem wiedzy o postaciach, ingerencją wgłąb bohatera.

Motyw snu i sposoby jego ujęcia w literaturze rożnych epok. Omów na wybranych przykładach.