Jest to kierunek w malarstwie i literaturze ukształtowany we Francji w drugiej połowie XIX wieku. Nazwę zaczerpnął od tytułu obrazu Claude'a Moneta "Impresja - wschód słońca" i w języku francuskim oznacza odciśnięcie, wrażenie, indywidualny, przelotny stan uczuć. Choć na początku odnosił się głównie do malarstwa, z czasem został przeniesiony także do literatury Młodej Polski. Terminem tym określa się poezję o charakterze nastrojowym, która ukazuje świat przez pryzmat wrażliwości jednostki, która nie musi określać swych poglądów na świat, może pozostać intelektualnie bierna i przeżywać nieokreślone doznania. Dzieła impresjonistyczne cechuje subiektywizm, czyli podporządkowanie świata przedstawionego - pełnego emocji, zmysłowego - podmiotowi lirycznemu, "migawkowość" opisu, nastrój muzyczności, liryzm. W malarstwie stosowano techniki oddające wrażenia świetlne, zaznaczające grę światłocieni, rozmyte kontury.

Cechy impresjonistycznego postrzegania świata. Na podstawie analizy dzieł literackich i plastycznych Młodej Polski.
Impresjonizm jako nurt w literaturze i malarstwie. Omów na przykładach liryki K. Przerwy Tetmajera oraz obrazów C. Moneta.