Brzydota jest jedną z kategorii estetycznych, określaną najczęściej jako przeciwieństwo piękna. Piękno jest względne, dlatego również brzydota jako zaprzeczenie piękna była i jest uwarunkowana panującym kanonem piękna. Brzydota ma swoje miejsce w literaturze i sztuce i z biegiem czasu wciąż ewoluuje. Korzystają z niej sztuka hellenizmu, późnego średniowiecza, baroku, realizmu, naturalizmu. Na przestrzeni wieków brzydota spełnia jednak różne funkcje. Jako przeciwieństwo antycznego ideału kalokagatia, dla którego wszystko, co piękne jest pozytywne, dobre, brzydota łączona jest ze zwyrodnieniem, występkiem, by podkreślic negatywny charakter zjawiska lub postaci. Brzydota również śmieszy, stosowana jest często w grotesce. Wczesna sztuka nie zna kategorii brzydoty, rzadko stosuje celową deformację. Użycie brzydoty jako głównego środka wyrazu następuje dopiero w XIX wieku, kiedy to zostaje uznana za swoistą, odrębną od piękna kategorię estetyczną, dysponującą własnymi środkami.

Funkcje brzydoty w literaturze i innych dziedzinach sztuki.
Groteska i brzydota jako kategorie estetyczne i środki ekspresji. Zaprezentuj zjawisko na wybranych pozycjach artystycznych.